Steak (R)evolution 
 ทริปนี้ มีแต่(เนื้อ)เนื้อ
 
 
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์สารคดีว่าด้วยเรื่องราวของการท่องไปทั่วโลกเพื่อตามหาเนื้อสเต็กที่อร่อยที่สุดในโลก โดย ฟรองค์ ริบิแยร์ ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ชื่อดังชาวฝรั่งเศส­กำลังจะนำท่านเดินทางไปขึ้นเหนือล่องใต้ จากฝรั่งเศส ไปอิตาลี ขึ้นไปสวีเดน ข้ามไปอเมริกา ลงไปบราซิล พาไปเยือนอาร์เจนติน่า แล้วบินตรงไปยังญี่ปุ่น เพื่อสำรวจดูว่าธุรกิจและสูตรการทำสเต็กขอ­งแต่ละท้องถิ่นนั้นแตกต่างหรือใหญ่โตขนาดไ­หน พูดคุยกับคนเลี้ยงวัว พ่อค้าเนื้อ พ่อครัวชื่อดัง นักประวัติศาสตร์และนักเศรษฐศาสตร์ ว่าสเต็กสะท้อนความเป็นไปอะไรในเชิงสังคมบ­้าง และสเต็กจะอยู่รอดได้อย่างไรในยุคที่อุตสา­หกรรมอาหารแบบผูกขาด
 
ภาพยนตร์จะเจาะลึกเข้าไปถึงการทำสเต็กและกลวิธีการทำที่แตกต่างกันไปของแต่ละที่ การคัดสรรเนื้อในส่วนต่างๆ และ การเลี้ยงดูที่แตกต่างกัน ต้องขอบอกว่าก่อนจะรับชมเรื่องนี้ได้ไปหาสเต็กมารองท้องไว้เรียบร้อยแล้ว เพราะเชื่อว่าตลอดที่ได้รับชมคงต้องหิวกับหลายๆฉากของความน่าทานเป็นแน่ ซึ่งมันก็จริงไปตามคาด และ อาจจะทำร้ายคนที่ชอบทานเนื้อพอสมควร แต่ก็อาจจะไม่เหมาะสำหรับผู้ที่เป็นมังสวิรัต หรือ คนที่ไม่ทานเนื้อ(แต่ก็ทานเนื้ออื่นๆที่ไม่ใช่เนื้อวัว) 
 
ผมเป็นคนไม่ได้ถึงกับชอบทานเนื้อะไรมากมาย แต่ก็ทานอยู่ดี และ เป็นคนชอบทำอาหารในบางโอกาส การที่ได้มาดูก็เปรียบเสมือนได้เปิดหนังสือตำราอาหาร เรียนรู้การทำอาหารในรูปแบบต่างๆ ได้เห็นความแตกต่างของสเต็กในแต่ละท้องที่ อย่าง ทางตะวันตกเขาจะชอบทานสเต้กแบบชิ้นโตๆ ชิ้นหนาๆ กลวิธีการทำของเขาจะย่างให้สุกพองามแค่ผิวๆก่อนจะเสริ์ฟทั้งชิ้นหรือหั่นไปให้ก็แล้วแต่บางร้าน บางร้านก็มีวิธีย่างสองครั้งอย่างครั้งแรกจะย่างแบบทั่วไปให้ผิวสุกๆนิดหน่อยก่อนจะนำออกมาเฉือนให้เป็นร่องเป็นชิ้นแล้วปรุงตามสูตรเฉพาะก่อนจะเข้าเตาย่างอีกรอบ บางที่ก็จะมีการพักเนื้อในอุณหภูมิที่พอเหมาะก่อนจะเสิร์ฟก็มีด้วยเช่นกัน และ ส่วนใหญ่ของที่นี่จะทานแบบ แรร์ (rare) สุกผิวๆเน้นดิบเป็นส่วนใหญ่ และ มีเดียมแรร์ (medium rare) กึ่งสุกกึ่งดิบ เสียมากกว่า และการดูแลของที่นี่จะเน้นการเลี้ยงดูแบบให้ออกไปเล็มหญ้ามากกว่าจะเลี้ยงในคอกแล้วเอาอาหารสำเร็จรุปมาให้มันทาน
 
 
เมื่อมันดำเนินเรื่องมาเรื่อยๆจนถึงประเทศญี่ปุ่น มันจะเป็นอะไรที่หายนะสำหรับท้องมากๆ เพราะที่นี่ส่วนใหญ่เราจะคุ้นชินกับมันเสียมากกว่า ผมอาจจะไม่ชินกับสเต็กชิ้นหนาเต๊อะทางฝั่งตะวันตก เสียเท่าไหร่ เพราะภาพลักษณ์ส่วนใหญ่ที่นี่จะนิยมกินสเต็กแบบชิ้นบางๆ มีไขมันแทรกกระจายไปทั่วแผ่นเนื้อแล้วนำมาย่างในกระทะร้อนๆ หรือเตาย่างเหมือนที่กินกันตามห้าง แต่ที่นี่เขาจะเรียกว่า วัววากิว หรือ วัวญี่ปุ่นนะแหล่ะ จะมีการแบ่งระดับของเนื้อที่มีชั้นไขมันแทรกกระจายไปทั่วจนแบ่งได้เป็น 12 ระดับ และ ระดับที่นิยมทานกันจะอยู่ตั้งแต่ 6 ถึง 12 ขึ้นไป การเลี้ยงดูของที่นี่จะเป็นการเลี้ยงดูในคอกขุนให้อ้วน (ที่บ้านเราก็โคขุนน่ะแหล่ะ) บางที่จะมีถึงการให้สาเก(เหล้า)มันกินไปด้วย ซึ่งก็นับว่าแปลกดี แต่ที่ชอบคือการทำอาหารของคนที่นี่พวกเชฟเขาจะดูใส่ใจกับการทำมากๆ เสมือนใส่จิตวิญญาณ ความตั้งใจในทุกขั้นตอนการทำอาหารให้ออกมาดีที่สุด
 
 
อาจจะดูโหดร้ายไปบ้างสำหรับชะตากรรมของวัว แต่หนังมันก็ไม่ได้ถ่ายทอดให้เห็นขั้นตอนการฆ่า หรือเชือดมันตอนยังมีชีวิต แต่สื่อให้คนดูรู้ว่าไอ้ที่มองตาใสปิ๊งทั้งหลายในเรื่อง สุดท้ายแล้วมันก็ตกมาอยู่ในจานสเต็กให้คนทานอยู่ดี 
 
จากที่ชมมาก็ยังจำได้ไม่หมดเพราะมันลงลึกพอสมควรอย่างวัวในแต่ละสายพันธ์ุที่แทบจะจำชื่อมันไม่ได้เลย ข้อเสียของมันอยู่ที่การเล่าเรื่องยังไม่สามารถทำได้ดีพอสมควร จนบางช่วงอาจจะเล่าเร็วไปจนไม่ทันได้ซึมซับ บางช่วงก็ยัดมาเกินจนอยากจะให้ตรงส่วนที่เราไม่อยากรู้ไปแทนในส่วนที่เราอยากรู้มากกว่า โดยรวมมันจึงอาจจะดำเนินเรื่องไม่ค่อยดี แต่สามารถมาดูเพื่อเรียนรู้มันได้ และ คนที่ชอบทานเนื้อทานสเต็กอยู่แล้วหลังดูจบอาจจะทานสเต็กอร่อยยิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้ มันจึงเปรียบเสมือนตำราสเต็กเล่มหนาๆที่เราไม่สามารถรับรู้มันได้หมดและจำเฉพาะจุดที่เราสนใจเท่านั้น
 

 

Steak (R)evolution ทริปนี้ มีแต่(เนื้อ)เนื้อ 

 ฉาย 25 มิถุนายนนี้ (ในโรงภาพยนตร์ House RCA – SF World – Paragon Cineplex และ Quartier CineArt)

ตัวอย่าง : https://youtu.be/Z8UHUhw7WpI

 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เห็นละท้องร้องเลยยย confused smile Hot! Hot!

#1 By sugarcoatedhappiness on 2015-06-26 20:44